گم شده شوریدگی، با عشق پیدایش کنید این شب بی وقفه را لبریز رویایش کنید از مِهِ اوهامِ پوشالی برون باید شدن گوهر اندیشه را سرشارِ پروایش کنید گر مترسک رو تهانـَد در نقاب آدمی وقت عصیان چون رسد ،بی وقفه افشایش کنید می رسد آخر طلوعی از ورای حجم شب هم دلانه شوق را راهیِ فردایش کنید آری از فردا دمد روز شکفتن نو به نو گم شد ار شوریدگی، با عشق پیدایش کنید ویدا فرهودی

به خرمن ظالمان ز قهر آتش بزن
خواهم آمد سر هر ديواري، ميخكي خواهم كاشت.
پاي هر پنجره اي شعري خواهم خواند
هر كلاغي را، كاجي خواهم داد.
مار را خواهم گفت: چه شكوهي دارد غوك!
آشتي خواهم داد
آشنا خواهم كرد.
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد.
دوست خواهم داشت. سهراب سپهري

می توان می توان در کوچه های زندگی پاسخ لبخند را با یاس داد می توان جای غروب عشق را به طوع ساده احساس داد می توان با لطف دست پنجره مهربان گنجشکها را دانه داد می توان وقتی خزان از ره رسید یک کبوتر را به کنجی لانه داد می توان در قلب های بی فروغ لحظه ای برقی زد و خورشید شد می توان در غربت داغ کویر آن ابری که می بارید شد مریم حیدرزاده

تا بهاری دیگر

تا بهاری دیگر در راه است باید کینه ها را به سپیدار فراموشی پاییز سپرد
و همانند زمستان باید دل خود را به سپیدی ببری
که در آن فصل به دنبال شقایق باشی

طوفان که فرو نشست،ابرهای پر غریو که پراکندو نخستین پرتو خورشید که باز تابید بر زمینکه هنوز از باران خیس است،همه چیز بوی زندگی میگیرد.از پس آغازی و رشدی دوبارههر علف و هر بوته تنفس آغاز میکند؛هوا تازه و پاکیزه میشود،شاخههای درختان سر برمیآورد،گیسوان ژولیده دوباره آراسته میشودو آرامش دوباره باز میگردد.همان آرامش پیش از توفان

با هم مهربان باشیم
وجدانهاي خفته
اشك هاي سرازير
دستهاي ناتوان دلهاي غمين هيچ كدام را دوست ندارم تنها چیزی که میدانم زندگیست باید زندگی کرد با عشق با امید با صفا با صمیمیت ساز مهربانی را در کوچه ها بزنید

خورشید نذری
ای که از سردی شب خواب به چشمان تو نیست
من شنیدم جایی همین نزدیکی خورشید نذری می دهند
تا ظلام شب تار از نفس های بهار و چراغ سینه عاشقها روشن و لبریز شود

شدم گمراه و سرگردان،میان این همه ادیان

,میان این تعصب ها
رها کردیم خالق راگرفتاران ادیانیم!تعصب چیست در مذهب؟!!مگر نه این که انسانیم؟
اگر روح خدا در ماست...خدا گر مفرد و تنهاست ....ستیز پس برای چیست؟برای خود پرستی هاست...
هراسم ، جنگ بینِ شعله و کبریت و هیزم نیست من از سوزاندنِ اندیشه در آتیش می ترسم

سیمین بهبهانی

رويای پروانه
آينده کتابی نا نوشته و گذشته در گذشته
بادبان حال را بايد افراشت
با آواز پرنده بيدار شو در نور خورشيد حمام گير
قدم بگذار در رويای پروانه ای که درروی گل باغچه نشسته
گرم شو در حرارت دست مادری که فرزندش را به مدرسه ميبرد
لبريز شو از دوست بر نوازشی بر دلواپسی
باز کن قفلی نا آزموده

قاصدک
گفتم از دل، خبر، چه آوردی؟
از خبرهای تر، چه آوردی؟گفت:
آواز عاشقان، امروز -
آبیِ عشق را معطر کرد .
هر کجا ارغوانِ تازه شکفت
از برايم به غير عشق، نگفت.
شبنمِ باغ بیقراریِ ما -
آرزوی سپيده، در بر کرد.
باز باران، ترانهخوان شده است
با غزلهای شادمانهی سبز -
معنیِ مهربانِ جان شده است.